Mesih’te Özgür Olmak Ne Demektir?

Kültürümüzde "özgürlük" kelimesi genellikle bireyin kendi kararlarını alma hakkı, düşünce ve ifade özgürlüğü, inanç özgürlüğü ve devlet baskısından uzak yaşama isteğiyle ilişkilendirilir. Tarihsel olarak özgürlük, hem bağımsızlık savaşlarında hem de siyasi değişim süreçlerinde önemli bir kavram olmuştur. İnsanlar özgürlükten bahsederken çoğu zaman toplumsal adalet, eşitlik ve kişisel haklar gibi konuları da düşünür. Ancak ben burada başka bir özgürlükten bahsediyorum.

Gerçekten özgür olmak ne anlama gelir? Kutsal Kitap özgürlük hakkında çok şey söyler, ama bu her zaman düşündüğümüz anlamda değildir. Bugünün dünyasında özgürlük genellikle istediğimizi yapmak, kendi hayatımızı yaşamak ya da kuralsız olmak demektir. Fakat Kutsal Kitap bize bundan çok daha derin ve daha güzel bir özgürlük öğretir: Mesih’te özgürlük.

İsa Mesih bizi özgür kıldığında, bu sadece sorunlardan kurtulmak değildir—içten dışa değişmektir. Günah, korku, suçluluk ve Tanrı’nın sevgisini kazanma çabasından özgür kılınırız. Ve sevgiyle, amaçla, esenlikle ve Tanrı’yla yürümek üzere özgür bırakılırız.

Bu özgürlük en net şekilde Elçi Pavlus’un Galatyalılar 5:1’deki sözlerinde görülür:

“Mesih bizi özgür olalım diye özgür kıldı. Bunun için dayanın. Bir daha kölelik boyunduruğuna girmeyin.”

Burada kullanılan Grekçe kelime eleuthería, özgürlük anlamına gelir—ama yalnızca dışsal bir özgürlük değil, içsel bir zincirin kırılmasıdır. Tanrı'nın bizi karanlıktan, yani günahın hâkimiyetinden kurtarıp kendi sevgili Oğlu'nun Krallığına taşıması budur (Kol. 1:13).

Ancak bu özgürlük, sınırsız bir serbestlik değildir. Elçi Pavlus Romalılar 6:18’de, “Günahtan özgür kılınarak doğruluğun köleleri oldunuz” diyerek çok çarpıcı bir gerçeği dile getirir. Biz artık günahın esiri değiliz, ama tamamen bağımsız da değiliz—şimdi doğruluğun, yani Tanrı’nın yollarının hizmetkârıyız. Günah bizi kullanır, bozar, tüketir. Ama Tanrı’ya ait olduğumuzda sevgiyle büyürüz.

Bazı insanlar—imanlı olsun ya da olmasın—Mesih’teki bu özgürlüğü yanlış anlıyor. Hatta o dönemdeki bazı imanlılar, “Her şey bana serbesttir” diyerek günahlı yaşam tarzlarını savunuyorlardı. Elçi Pavlus bu düşünceyi 1. Korintliler 6:12’de şöyle düzeltir: “‘Bana her şey serbest’ diyorsunuz, ama her şey yararlı değildir. ‘Bana her şey serbest’ diyorsunuz, ama hiçbir şeyin tutsağı olmayacağım.” Burada özgürlük, bir bahane değil; bilgece bir sorumluluk olarak tanımlanır. Çünkü bazı şeyler üzerimizde hâkimiyet kurabilir, bizi tekrar köle yapabilir.

Bu uyarı 1. Korintliler 10:23’te tekrar edilir: “Her şey bana serbesttir—ama her şey yararlı değildir.” Yani bir davranışın bize “serbest” olması, onun Tanrı’ya yaraşır, faydalı ya da sevgi dolu olduğu anlamına gelmez. Özgürlük, Tanrı’yı ve insanları sevmek için bir platform olmalı; nefsimizi tatmin etmek için bir bahane değil.

İsa Mesih’in sözleri bu konuyu daha da netleştirir. Yuhanna 8:31–36’da şöyle der:

“Eğer sözümde kalırsanız, gerçekten öğrencilerimsiniz. Gerçeği bileceksiniz ve gerçek sizi özgür kılacak… Eğer Oğul sizi özgür kılarsa, gerçekten özgür olursunuz.”

Burada kullanılan Grekçe fiil eleutheróō, yani “özgür kılmak”, kişinin zincirlerinden tamamen kurtarılması anlamına gelir. Bu, sadece ahlaki kurallardan değil, ruhun içindeki suçluluktan, korkudan ve boşluktan özgür olmaktır.

Aslında bu özgürlüğün temeli bağışlanmada yatar. Luka 4:18’de, Yeşaya peygamberden alıntı yapan İsa Mesih şöyle der: “Tutsaklara özgürlük, körlere gözlerin açılmasını ilan etmek için… ezilenleri özgür kılmak için gönderildim.” Burada geçen “özgür kılmak” kelimesi Grekçe’de áphesis, yani serbest bırakmak, affetmek anlamına gelir. Günahın tutsağından bağışlanmayla kurtulmak, özgürlüğün ilk adımıdır.

Ve bu özgürlük bizi pasif bir konuma yerleştirmez. Tam tersine, Ruh’un rehberliğinde yaşamamıza olanak tanır. 2. Korintliler 3:17 şöyle der: “Rab’bin Ruhu neredeyse, orada özgürlük vardır.” Ruhu taşıyan bir yaşam sadece yasadan bağımsız değil, sevgiyle dolu, Tanrı'nın yüreğine yakın bir yaşamdır.

Ancak Pavlus, Galatyalılar 5:13’te özgürlük anlayışımıza yeniden yön verir: “Ey kardeşler, özgür olmak üzere çağrıldınız. Ancak bu özgürlüğü benliğe bir fırsat olarak kullanmayın. Tersine, birbirinize sevgiyle hizmet edin.” Gerçek özgürlük, kendi arzularımızı tatmin etmek yerine, Tanrı’yı yüceltmek ve başkalarını sevmek için bir davettir.

Peki senin yaşamında bu nasıl görünüyor? Belki hâlâ eski zincirlerin seni kısıtladığını hissediyorsun. Belki de özgürlüğü yanlış anlayıp kendine ve başkalarına zarar verecek yollarla kullanıyorsun. İsa bugün sana şöyle diyor: “Ey bütün yorgunlar ve yükü ağır olanlar! Bana gelin, ben size huzur veririm” (Matta 11:28).

O seni sadece bağışlamak için değil, aynı zamanda yenilemek, dönüştürmek ve içten dışa özgür kılmak için çağırıyor. Bu, günahın değil, lütfun hâkim olduğu bir yaşamdır.