VERMEKTE TANRI’YI KİMSE GEÇEMEZ

“Beni sevdiği için onu kurtaracağım; adımı bildiği için onu güvenle yükseğe çıkaracağım. Bana seslenecek, ben de ona yanıt vereceğim; sıkıntıda onunla birlikte olacağım; onu kurtarıp onurlandıracağım. Onu uzun bir ömürle doyuracak ve kurtarışımı görmesini sağlayacağım.”

Mezmurlar 91:14-16 NASB1995

ÜÇ KATINI GERİ VERİYOR

Bu ayetleri okuduğumda ruhumu derin bir özlem kaplıyor. Tanrı’nın hakkında şunları söyleyebileceği biri olmak istiyorum:

~ Beni sevdi (1) 

~ Adımı bildi (2) 

~ Bana seslenecek (3)

Bunu vaat edilen sonuçlar için değil (gerçi onlar da inanılmaz!), yalnızca olmak istediğim insan böyle olduğu için istiyorum; çünkü O buna layıktır.

1. Bugünlerde Tanrı’ya olan sevgim nasıl? Büyüyor mu? Nasıl ifade buluyor? Yüreğimde bir tapınan olmak istiyorum… günümün inişleri ve çıkışları boyunca.

2. Bir şekilde Tanrı’yı “tanıdığımı” mı varsayıyorum? Yoksa ÇOK. DAHA. FAZLASI. olduğunu kabul ediyor muyum - peki O’nu yaşayarak daha fazla tanımaya duyduğum açlık ne durumda?

3. O’na ne zaman sesleniyorum? Tanrı’yı duygularıma ya da “küçük” şeylere davet ediyor muyum? Tavsiye almak, fikir istemek, sıradan bir konuşmada söylenecek uygun sözleri bulmak için O’na sesleniyor muyum?

Yalnızca bu ayetlerde bile, yukarıdaki üç şeye odaklanan biri için 9 VAAT var:

1. Kurtuluş
2. Güvenle yükseğe çıkarılmak
3. Dualara yanıt
4. O’nun varlığı (yakınlığını deneyimlemek)
5. Tehlikeden kurtarılmak
6. Onur!
7. Uzun ömür
8. Doyum
9. Kurtarışın gösterilmesi ve onu GÖREBİLMEK!

Ey Rab, vermekte kimse Seni geçemez, öyle değil mi? Ben üç şeye odaklandığımda, Sana sunmaya çalıştığımın ÜÇ KATINI ÜZERİME DÖKÜYORSUN.

Seni nasıl da övüyorum, nasıl da seviyorum! Bu, Sana olan özlemimi yalnızca daha da artırıyor. Bütün sevgime, Seni daha fazla tanımak için azimle Sana yönelmeme ve her konuda Sana seslenmeme ÖYLESİNE layıksın ki.

Amin.